การศึกษาแนววิถีพุทธ

 

ปัญญาในพระพุทธ ศาสนา ความหมายของปัญญาในการศึกษาวิถีพุทธ

สิ่งที่การศึกษาวิถีพุทธให้ความสำคัญคือการสอนเด็ก ๆ ถึงวิธีที่จะเรียนรู้ วิธีที่จะเพลิดเพลินกับการเรียน วิธีที่จะรักปัญญาเพื่อปัญญา แทนที่จะเป็นระบบการศึกษาซึ่งมุ่งเน้นอยู่กับการสอบและการแข่งขัน และการเตรียมคนสำหรับการประกอบอาชีพอย่างใดอย่างหนึ่ง การศึกษาวิถีพุทธสอนเด็กให้มีวุฒิภาวะทางอารมณ์ ทำให้เด็ก ๆ สามารถที่จะใช้สติปัญญาของตนเพื่อที่จะสร้างชีวิตที่มีความสุขให้กับตนเองและครอบครัว และเพื่อที่จะมีส่วนช่วยเหลือเกื้อกูลสังคมที่ตนอยู่อาศัย
การศึกษาวิถีพุทธไม่ได้เป็นผลเสียต่อการเตรียมเด็กเพื่อที่จะดำรงชีพอยู่ได้อย่างดีแต่อย่างใด แต่เป็นการปล่อยให้เด็ก ๆ ได้เห็นชีวิตจากมุมมองซึ่งลึกซึ้งกว่าและมีค่ามากกว่าการทำงานเพื่อที่จะบริโภค
ดูเหมือนว่าปัจจุบันนี้มีนายจ้างจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ที่มิได้มองหาบุคลากร
ที่มีความเชี่ยวชาญในสาขาใดสาขาหนึ่งมากเท่ากับมองหาคนที่ฉลาด มีความยืดหยุ่นทางสติปัญญาซึ่งรู้วิธีที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ และสามารถที่จะปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ในเทคโนโลยีและการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆในสังคมได้
ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่า สิ่งต่าง ๆ มากมายที่ผู้คนเรียนรู้ในโรงเรียนกลายเป็น
สิ่งที่ล้าสมัยไปแล้วเมื่อถึงเวลาที่พวกเขาเริ่มทำงาน และเพราะว่าในระบบเศรษฐกิจฐานความรู้ ความสดใหม่ของวิสัยทัศน์ ความคิดสร้างสรรค์ และนวัตกรรมเป็นสิ่งซึ่งถือว่ามีค่าสูงสุด
ดังนั้น การที่จะเจริญรุ่งเรืองต่อไปในโลกจึงไม่ได้เป็นเรื่องของการสะสมเพิ่มพูนองค์ความรู้ เท่ากับการปลูกฝังให้มีจิตใจที่เข้มแข็งแต่ปรับตัวง่าย และความสามารถในการที่จะพัฒนาทักษะชีวิต เป็นต้นว่าการสื่อสารอย่างเชี่ยวชาญ ความสามารถในการที่จะทำงานในกลุ่ม ความอดทน การปรับตัวกลับคืนมาสู่สภาพปกติได้หลังจากที่เผชิญกับความผิดหวัง ความสามารถในการบริหารอารมณ์ต่างๆ ของตน และในการที่จะปกป้องจิตใจจากความถือตัว ความหยิ่งยโสดูหมิ่นผู้อื่น ความโลภ ความเกลียดชัง ความวิตกกังวล ความรู้สึกหดหู่ และความตื่นตระหนกอย่างไม่มีเหตุผล
ความสามารถเหล่านี้ได้รับการยอมรับมากขึ้นว่าเป็นประโยชน์และเป็นความจำเป็นในระยะยาวสำหรับชีวิตการทำงานที่ประสบความสำเร็จ มากกว่าการที่จะได้ปริญญาอย่างใดอย่างหนึ่งมา เราจะเห็นได้ชัดยิ่งขึ้นว่าการขาดวุฒิภาวะทางอารมณ์และการรู้จักตัวเองในบรรดาผู้ที่อยู่ในตำแหน่งที่มีอำนาจหน้าที่
ได้แทรกซึมเข้าไปทำลายคุณประโยชน์ต่าง ๆ ซึ่งบุคคลเหล่านี้ควรจะได้มาจากสติปัญญาที่ได้รับการพัฒนาขึ้นมา
นั่นก็คือเหตุผลที่ว่าเหตุใดการศึกษาวิถีพุทธจึงมิใช่เป็นเรื่องของอุดมคติโดยสิ้นเชิง การศึกษาวิถีพุทธมิได้มีจุดมุ่งหมายที่จะสร้างคนที่ไม่ฝักใฝ่ทางโลก
มีศีลธรรม แต่ไม่สามารถที่จะเผชิญกับ”โลกแห่งความเป็นจริง” ได้
แต่เป็นการศึกษาที่มีพื้นฐานมาจากความเชื่อที่ว่ากระบวนการพัฒนาในพระพุทธศาสนา ซึ่งในระดับที่สมบูรณ์ที่สุดแล้วสามารถที่จะนำบุคคลไปสู่
การรู้แจ้งได้ สามารถจัดให้การศึกษาแบบที่ดีที่สุดเท่าที่เป็นไปได้สำหรับคนธรรมดาทั่ว ๆ ไป ในระดับที่ลดลงมา